Επανομή: Ένας τόπος που αξίζει περισσότερα

Αλέξανδρος Διαμαντόπουλος – Μέλος Εθνικού Συμβουλίου Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης

Η Επανομή είναι από εκείνους τους τόπους που έχουν σχεδόν τα πάντα. Θάλασσα, όμορφες παραλίες, εύφορη γη, ανθρώπους που καλλιεργούν, ψαρεύουν, επιχειρούν και μεγαλώνουν εδώ τις οικογένειές τους.

Κι όμως, πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχουν προβλήματα που δεν γίνεται να προσπερνάμε.

Από την Επανομή ξεκινήσαμε την Πέμπτη τις συναντήσεις της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης στη Β΄ Θεσσαλονίκης. Βρεθήκαμε με μέλη και φίλους, μιλήσαμε για τη χώρα, για όσα μας ανησυχούν, αλλά κυρίως ακούσαμε όσα απασχολούν τους ανθρώπους της περιοχής.


Και αναρωτιέμαι.


Πώς είναι δυνατόν, το 2026, η Επανομή και η Νέα Μηχανιώνα να περιμένουν ακόμη κρατική χρηματοδότηση για την αντικατάσταση ενός παλιού δικτύου ύδρευσης από αμιαντοτσιμέντο;


Πώς γίνεται παιδιά της Επανομής να έφτασαν τον Σεπτέμβριο να κάνουν αποχή επειδή δεν είχε και δεν έχει ακόμη εξασφαλιστεί η μεταφορά τους στο σχολείο; Την ώρα που η κυβέρνηση δίνει τόσο βάρος στα μη κρατικά πανεπιστήμια, η δημόσια παιδεία έχει ακόμη ανάγκη από τα αυτονόητα.


Και σαν να μην έφταναν αυτά, υπάρχει και η υπόθεση της αμμοληψίας.


Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η Θεσσαλονίκη χρειάζεται ένα σύγχρονο λιμάνι. Αλλά γιατί να μπει σε κίνδυνο η θάλασσα της Επανομής; Γιατί να ανησυχούν οι αλιείς, οι επαγγελματίες του τουρισμού και όσοι αγαπούν αυτές τις παραλίες; Η ανάπτυξη πρέπει να προχωρά με σεβασμό στο περιβάλλον και με ουσιαστική εξέταση άλλων λύσεων.



Κι έπειτα είναι οι άνθρωποι που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή την τοπική οικονομία.

Ο αγρότης που βλέπει το κόστος της καλλιέργειας να ανεβαίνει. Ο ψαράς που μετράει τα καύσιμα πριν βγει στη θάλασσα. Ο μικρός επαγγελματίας που ανοίγει το μαγαζί του και αναρωτιέται πόσο θα του έρθει ο επόμενος λογαριασμός του ρεύματος.

Όταν η ενέργεια και τα έξοδα πιέζουν τόσο την παραγωγή και τις επιχειρήσεις, η κυβέρνηση δεν μπορεί να αρκείται σε γενικές διαβεβαιώσεις για την ανάπτυξη. Χρειάζονται μέτρα που να μειώνουν πραγματικά το κόστος.


Εδώ αναδεικνύεται ένα πρόβλημα που γνωρίζω καλά από τη διαδρομή μου στην Αυτοδιοίκηση: οι δήμοι χρεώνονται τις ευθύνες, αλλά συχνά δεν έχουν τα χρήματα και το προσωπικό που χρειάζονται για να ανταποκριθούν
.

Και φυσικά υπάρχει η καθημερινότητα. Οι συγκοινωνίες, οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, οι κρασπεδώσεις, οι υποδομές που χρειάζεται μια περιοχή για να λειτουργεί όπως της αξίζει.


Οι περικοπές που ξεκίνησαν στα χρόνια της δημοσιονομικής επιτήρησης άφησαν βαθύ αποτύπωμα. Και η σημερινή κυβέρνηση εδώ και οχτώ χρόνια που έχουμε βγει από τα μνημόνια , δεν έχει προχωρήσει στις αλλαγές που απαιτούνται για να αποκτήσει η Αυτοδιοίκηση πραγματική οικονομική δύναμη.


Γι’ αυτό και η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη έχει καταθέσει το σχέδιο «Αριστοτέλης» όπου μια απλή αρχή βρίσκεται στην καρδιά του: κάθε αρμοδιότητα να συνοδεύεται από την χρηματοδότηση και το προσωπικό που απαιτούνται. Να μπορεί η Αυτοδιοίκηση να προσφέρει υπηρεσίες και να λύνει προβλήματα, χωρίς να περιμένει κάθε φορά την έγκριση της Αθήνας σαν να είναι επαίτης.


Φεύγοντας από τη συνάντηση της Επανομής, κράτησα κάτι περισσότερο από μια σειρά προβλημάτων.



Κράτησα την αγωνία των ανθρώπων να μη χρειαστεί να φύγουν τα παιδιά τους για να βρουν μια καλύτερη ζωή. Να μπορούν οι ίδιοι να ζουν από τη δουλειά τους. Να δουν τον τόπο τους να προχωρά, χωρίς να χάνει την ομορφιά και τον χαρακτήρα του.


Αυτό, τελικά, είναι και το ζητούμενο της πολιτικής.


Να μπορείς να ζεις στον τόπο σου με αξιοπρέπεια. Όχι απλώς να επιβιώνεις.

Νεότερη Παλαιότερη