Άρθρο του Νίκου Τσιούλα
Προέδρου του Συλλόγου Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Επανομής (Σ.Ε.Β. Επανομής)
Υπάρχει ένας μηχανισμός που λειτουργεί αθόρυβα, αλλά με καταστροφικά αποτελέσματα. Δεν φαίνεται στις ειδήσεις ως πρόβλημα. Δεν καταγράφεται σε στατιστικές. Δεν έχει φυσική υπόσταση. Κι όμως, επηρεάζει την καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων.
Ονομάζεται κοινωνικός αυτοματισμός.
Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς το ίδιο πράγμα. Για τα προβλήματα της κοινωνίας φταίει πάντα κάποιος άλλος.
Οι αλλοδαποί παίρνουν τις δουλειές.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε για το κράτος.
Οι επαγγελματίες φοροδιαφεύγουν.
Οι αγρότες παίρνουν επιδοτήσεις.
Οι συνταξιούχοι παίρνουν πολλά.
Οι νέοι δεν θέλουν να δουλέψουν.
Κάπως έτσι, ο ένας στρέφεται εναντίον του άλλου.
Αυτό λέγεται κοινωνικός αυτοματισμός.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Ένας εργαζόμενος δυσκολεύεται να βρει δουλειά και ακούει ότι φταίνε οι αλλοδαποί που δέχονται να δουλέψουν με χαμηλότερο μεροκάματο. Ένας επαγγελματίας δεν βρίσκει προσωπικό και ακούει ότι οι νέοι δεν θέλουν να εργαστούν. Ένας αγρότης δυσκολεύεται να επιβιώσει και ακούει ότι φταίνε οι επιδοτήσεις των άλλων.
Στο τέλος όλοι κατηγορούν όλους.
Όμως το ερώτημα είναι άλλο: Μήπως τα προβλήματα είναι βαθύτερα; Μήπως φταίνε οι χαμηλοί μισθοί, η έλλειψη σχεδιασμού, η ακρίβεια, η γραφειοκρατία ή πολιτικές που εφαρμόζονται εδώ και χρόνια;
Ο κοινωνικός αυτοματισμός πετυχαίνει όταν σταματάμε να ψάχνουμε τις πραγματικές αιτίες και αρχίζουμε να ψάχνουμε αποδιοπομπαίους τράγους.
Μια κοινωνία όμως δεν προχωράει όταν είναι χωρισμένη σε στρατόπεδα. Προχωράει όταν οι πολίτες καταλαβαίνουν ότι έχουν κοινά προβλήματα και διεκδικούν μαζί λύσεις.
Γιατί στο τέλος, ο εργαζόμενος, ο επαγγελματίας, ο αγρότης, ο συνταξιούχος και ο νέος δεν είναι αντίπαλοι. Ζουν στην ίδια κοινωνία και αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες.
Νίκος Τσιούλας
Πρόεδρος Συλλόγου Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Επανομής